Van krantadvertentie tot wereldspeler
Loop over Barcelona op een wedstrijddag en je voelt het. De straten brommen, blaugrana-sjaals hangen van de balkons, en mensen die nooit een bal hebben geschooten discussiëren over of Xavi ruimte had gevonden tegen die verdediging. Dit is wat FC Barcelona voor Catalonië betekent.
Het motto, “Més que un club” (Meer dan een club), wordt veel gebruikt, maar als je hier een tijdje bent, voelt het niet als marketing. Het allemaal begon op 29 november 1899, toen een Zwitseger voetballer genaamd Joan Gamper een advertentie zette in een lokaal krant op zoek naar spelers. Een kleine groep reageerde. Niemand in die kamer had een idee wat ze aan het beginnen waren.
Gamper probeerde geen imperium op te bouwen. Hij was verliefd op de stad, wilde een spel en had teamgenoten nodig. De oprichters waren een gemengd gezelschap van Zwitseger, Britse en Catalaanse enthousiastelingen, en ze kwamen uit bij blauw en maroon, de kleuren die de club nu definiëren. De bijnaam kwam later: “Cules”. Een populaire anekdote zegt dat de fans op het oude Les Corts-terrein langs de muur zaten met hun rug naar de straat, zodat voorbijgangers rijen van botten zagen (cul in het Catalaan). Of dat waar is of niet, de naam bleef en werd een embleem van trots.
De eerste La Liga-titel kwam in 1929, maar decennia lang was Barcelona een succesvolle club in plaats van een revolutionaire. Dat veranderde toen een dunne Nederlander de deur in stapte.
